اصطلاحات کوهنوردی (آموزش به صورت کامل)

اصطلاحات کوهنوردی یکی از مهم ترین نکاتی است که هر کوهنورد باید بداند. و ما قصد داریم در این مقاله به صورت کامل شما را با این اصطلاحات کاربردی آشنا کنیم .

 

اصطلاحات کوهنوردی به انگلیسی

 

کوه

زمینی که نسبت به پیرامون خود به طور مشخصی برجسته تر بوده ودارای دامنه های شیب داری باشد. ارتفاع دقیقی برای آن تعریف نشده است ولی معمولا زمینهایی را که در حدود 600 متر از اطراف خود بلندتر باشند، کوه مینامند.

کوهها به سه شكل به وجود می آیند:

  • براثر چین خوردگی سطح زمین
  • براثر فرسایش
  • بر اثر فعالیتهای آتشفشان

 

تپه

به بلندیهایی با اختلاف ارتفاع کمتر از 600 متر نسبت به زمینهای مجاور تپه گفته میشود.

 

  قله

بلندترین نقطه ی هر کوه را قله می نامند. ممكن است در باالی برخی از کوه ها چند قله ی هم ارتفاع وجود داشته باشد.

درمورد کوه هایی که در رأس آن دو یا چند قله ی غیر هم ارتفاع وجود دارد، قله ی بلند تر را قله ی اصلی و قله های کوتاهتر را قله های فرعی مینامند.

 

یال   

محل برخورد دو دامنه شیب دار در بالاترین سطح تماس را یال می نامند.

 

خط الراس

به خط اصلی و بلندترین یال بین دو قله که محل تقسیم آب باران باشد، خط الرأس گفته میشود. واژه ی فارسی معادل آن؛آب پخشان است. خط الرأس اصلی، محل تقسیم دو حوزه ی آب ریز جداگانه است. در حالی که خط الرأس فرعی با این که محل تقسیم آب است، اما آب های سرازیر شده از هر دو قسمت آن به یک حوضه ی آبریز ریخته می شوند.

 

گردنه (pass)

پایین ترین نقطه ی خط الرأس های دو قله را گردنه می نامند. معمولا دو دره از طرفین کوه سرازیر م می شوند، در نتیجه گردنه شكلی شبیه به زین اسب دارد.

 

خط القعر (Line Valley)

ژرف ترین نقاط بستر یک رودخانه یا دره را خط القعر مینامند. (که از دامنه شروع شده و به قله یا خط الرأس می رسد.)

 

دره (Valley)

محل برخورد دو دامنه ی شیب دار در پایین ترین نقطه ی تماس را دره مینامند. دره معمولا محل عبور رودخانه های دائمی یا فصلی است.

 

صخره (Rock)

سنگ های یک پارچه وبزرگ را که بتوان حداکثر با یک طول طناب (50 یا60 متر) صعود نمود، صخره می گویند.

 

گرده (Flank)

یال هایی که شیب آن ها زیاد بوده و بیشتر از مناطق سنگی و صخرهای تشكیل شده باشد گرده نامیده می شود.

 

دیواره (Wall)

به مناطقی گفته می شود که دارای سنگهای یک پارچه با شیب زیاد بوده و بلندی آن بیش از یک طول طناب می باشد.

 

راه پاكوب (Path )

مسیرهایی که در اثر رفت و آمد کوهپیمایان و کوهنوردان در مناطق کوهستانی ایجاد می شود. (بهتر است از این راه ها برای صعود استفاده کنید. )

 

راه مالرو

به مسیرهایی که جهت رفت و آمد حیوانات اهلی از دامنه به ارتفاعات ایجاد شده است گفته می شود.

 

جان پناه (Hut-Refuge)

مكانی که به اندازه ی یک اتاق کوچک و شاید متوسط در ارتفاعات کوهستانی بنا شده و کوهپیمایان و کوهنوردان از آن جهت اطراق و بیتوته ی موقت و ضروری استفاده می کنند و هیچگونه امكاناتی ندارد.

 

پناهگاه (Shelter)

مكانی که دارای بنای ساختمانی متوسط تا بزرگ میباشد و در کوهپایه ها و ارتفاعات متوسط بنا شده که کوهپیمایان و کوهنوردان از آن به عنوان محل استراحت و اطراق استفاده می کنند.

 

(قرارگاه ومجتمع کوهنوردی)

پناهگاهی مجهز که دارای خدمه و امكانات اولیه مانند برق، آب و محل استراحت. . . می باشد.

 

 زیگزاگ (Zig-Zag)

 

پیمایش هایی که در آنها جهت بالا رفتن و پایین آمدن به سمت چپ و راست حرکت می کنیم تا شیب مسیر کاهش یابد.

 

تراورس کمربر(Traverse )

به هرگونه حرکت عرضی در یک مسیر که تغییری در ارتفاع ایجاد نكند، گفته می شود.

 

شن اسکي (GrilStone-SandySlope)

به شیب های شنی که مقدار سنگریزه ی آن به اندازهای است که کفش تا نیمه یا بیشتر در آن فرو می رود شن اسكی گفته می شود. با رعایت کامل کلیه ی موارد ایمنی به طور معمول از این شیب ها برای پایین آمدن استفاده می شود. البته برای حفظ محیط زیست و جلوگیری از ایجاد تغییرات در محیط طبیعی کوهستان، بهتر است از مسیرهای شن اسكی استفاده نكنیم.

توجه : روش پایین آمدن از شن اسكی را باید زیر نظر مربی آموزش ببینید.

 

سازماندهي حركت گروهي

 

حرکت یک گروه کوهپیمایی همیشه باید به شكل ستونی و در یک صف منظم و پشت سر یكدیگر انجام شود و تا پایان کار صعود و بازگشت باید نظم صف و ستون گروهی حفظ شود و هر شخصی در صف جایگاهی دارد که توسط سرپرست گروه تعیین می شود.

نفر اول گروه (سرگروه): نفر اول به عنوان هماهنگ کننده در سرعت پیمایش و از افراد با تجربه گروه است که توانایی مسیریابی و هدایت گروه را دارد.

نفر آخر گروه: یكی از قویترین و با تجربه ترین اعضای گروه میباشد که وظیفه دارد مراقبت افراد گروه را عهده دار باشد تا کسی از گروه جدا نشود و تا اتمام برنامه با نفر اول گروه ارتباط برقرار نماید (ارتباط میتواند از طریق سوت و بی سیم و. . .باشد.)

چنانچه یكی از اعضای گروه در پیمایش، کندتر از دیگران حرکت میکند و از نظر توانایی در سطح دیگراعضای گروه نمی باشد بهتر است پشت سر نفر اول قرار گیرد. سرپرست گروه یا سرپرست برنامه میتواند به عنوان نفر اول یا نفر آخر در گروه قرار گیرد یا در میان گروه حرکت کند و همه ی حرکات و روند کار اعضاء را کنترل نماید.

برنامه ریزی، گذر زمان، کنترل کمی و کیفی برنامه برعهده ی سرپرست می باشد.

 

سرگروه.

همیشه درصف و ستون گروهي حركت كنید و از گروه جدا نشوید و از حركت كنار یکدیگر خودداری نمائید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه − یک =